Bibi schrok. "Mijn luidste spreuk? Dat is mijn kracht! Zonder stem kan ik geen toverspreuk doen!"

Toen Bibi haar ogen opendeed, zaten de Blauwe Uilen om haar heen, hun veren gloeiend van goedkeuring. De oudste uil liet een blauwe veer vallen die langzaam veranderde in een klein, stil klokje.

De uilen daalden neer en vormden een cirkel om Bibi. Ze legden uit dat de stiltemagie niet sterker was dan gewone heksenmagie, maar dieper. Het was magie van luisteren, van voelen, van de wereld begrijpen zonder haar te willen veranderen. Bibi moest een bewijs leveren: ze moest de woedende waterval van Tranen tot stilte brengen, zonder één woord te zeggen.

De middelste, de oudste, sprak zonder geluid. Haar woorden verschenen direct in Bibi's hoofd:

Bibi keerde terug naar Neustadt. Barbara stond al ongerust voor het huis. "Bibi! Waar ben je geweest?"

"Precies," zei de uil. "Daarom is het een geheim."

De waterval bevroor. Niet in ijs, maar in stilte. Het water bleef stromen, maar maakte geen geluid meer. Een diepe vrede daalde neer.